(door Rene Go)
ENSCHEDE - Zondag 22 april was het dan zover. De marathon van Enschede, waar we toch al een poosje naar toe geleefd hadden.

De weergoden waren ons goed gezind, beetje frisjes maar droog en meerdere malen liet het zonnetje zich zien (wel stond er op sommige stukken een pittig tegenwindje). Dus was er veel publiek op de been in Enschede en de omliggende plaatsen Lonneker en Glanerbrug.

Voor mij en Rohalt was het de eerste keer dat we deze olympische afstand aandurfden. In het begin liepen ik en Gerrit v Z. met de pacers van 3h15 mee. Gerrit moest helaas stoppen na de eerste ronde (die nog in ±1h35 gelopen is) wegens een opspelende knieblessure, die hij onlangs tijdens een val met de mountainbike opgelopen heeft. Jammer maar het is dus niet zijn laatste marathon, zoals hij vooraf verkondigde. Hij moet nog een keer aan de bak!

Na 29 km moest ik het groepje laten gaan, de melkboer kwam langs en deed zijn best om mijn bovenbenen te verzuren. Toch liep ik de 30 km ± 2 minuten sneller dan tijdens de kastelenloop in Vorden begin maart. Richting Glanerbrug werd het steeds zwaarder, ondanks aanmoedigingen van Rick, die zich langs het parcours opgesteld had in wielertenue. Het laatste stuk ging zonder snelheid en met korte wandelonderbrekingen, dus ik was wel blij met mijn eindtijd, het verval was niet zo schrikbarend groot.

Bert Veltman, die overigens een uitstekende 10 kilometer gelopen heeft (5e in zijn categorie!), stond ergens in de laatste kilometers foto's te maken van ons. Na de finish kon ik samen met Gerrit en zijn vrouw de andere Ruumpolrunners opwachten, allereerst was daar, als een duveltje uit een doosje, Tonny Gotink, die een heel knappe pr neerzette. Hij heeft zelfs nog een interview afgegeven na de finish voor een of ander tv station. Een paar seconden na hem kwam Rohalt over de finish, die de oude rot in het vak sympathiek voor liet gaan.

Alex kwam ±10 minuten later over de meet. Hij zat volgens hem niet lekker in zijn race en heeft hem op karakter uitgelopen. Vlak na hem zagen we een dolblije Alain, die voor het tweede pr zorgde op deze dag. Hij werd liefdevol binnengehaald door zijn dochter. De laatste runner, Arend Lichtenberg, kwam net onder de vier uur binnen. Dit is knap, want hij had een week met buikgriep achter zich.

De volgende keer (volgend jaar weer?) moet ik toch beter op de omgeving letten, er schijnen Kenianen meegelopen te hebben, daar heb ik er geen een van gezien en de molen van Lonneker heb ik ook gemist.

Impressie van een marathon. (door Bert)

Zondag 22 april 2012 nam ik, zoals afgesproken, met mijn schoonzoon deel aan de 10 km loop van de marathon Enschede. Ik stond in het startvak bij Marti ten Kate en ik neem aan dat alle prominente lopers daar stonden. Ik liep de wedstrijd in een voor mij mooie tijd van 50.12 minuten, waarmee ik de vijfde plaats in mijn categorie had.

Na de loop en op weg naar de douche en lunch keken we nog even naar de marathonlopers, die na de eerste ronde voorbij kwamen. Plotseling zag ik een “bekende loper” en riep hem aan. Hij stopte direct en kwam op ons aflopen. Hij gaf direct aan dat hij overwoog te stoppen, want hij had last van z’n knie. Hij baalde verschrikkelijk en wilde eigenlijk niet stoppen en wanneer hij een kwartiertje zou rusten zou het wel weer gaan. Ik adviseerde hem, dat wanneer hij wilde stoppen het dan op dat moment te doen, want hij was dicht bij start en finish. Toen ik dat had gezegd reageerde hij dat het dan de tweede keer zou zijn dat hij bij een marathon uit zou moeten stappen. Hij wilde dat zeker niet en vertrok.

Na de lunch gingen mijn schoonzoon en ik bij de binnenkomst van de marathonlopers kijken. We stonden er nog maar net en daar kwam René Goorman al aan. Hij oogde nog fit en had het tempo er goed in. Na enige tijd wachten kwam Tonnie Gotink er aan op z’n hielen gezeten door Rohalt. Ik had de indruk dat zij er na 40 kilometer frisser uit zagen dan ik na 10 kilometer hardlopen. Nu wachten of de “bekende loper” nog zou komen. Menigeen zal al hebben geraden wie ik daar mee bedoel en ja hoor, niet eens zo heel ver achter de anderen kwam Alex aan. Zijn tempo was nog redelijk en hij had een verbeten trek om zijn gezicht. Ook deze bikkel haalde de finish met alle pijn die hij tijdens de marathon had geleden.

Even later riep Rick mij aan. Ik zocht hem tussen de lopers, maar hij reed geheel in wielertenue op zijn racefiets mee. Hij ondersteunde Arend die het zo op het einde toch wel moeilijk had. Doordat ik met Rick stond te praten heb ik Arend gemist en dus niet zoals de anderen aan kunnen moedigen.

Al met al vind ik het van alle Ruumpolrunners knap wat ze hebben gepresteerd. Als je dan ziet dat ze de marathon hebben volbracht met een snelheid van rond de 12 km. per uur gemiddeld (uitgezonderd René met 13,8 km/u), die ik had op de 10 km. dan zijn het toch wel kanjers. De heuveltrainingen werpen dus toch wel hun vruchten af, zo heb ik voor mijzelf bij de 10 km. gemerkt. Al met al leuk om mijn sportvrienden zo op de marathon bezig te zien.

3uur 32minuten en 10seconden uit het leven van een marathon debutant.  (door Rohalt)

22 April, het is zo ver. Na maandenlange voorbereiding en een zenuwachtig laatste weekje van niks doen en koolhydraten stapelen, gaat het dan toch echt gebeuren! Tweeënveertigduizendenhonderdvijfennegentig meter, zo lijkt het nog meer dan dat het al is. Ben ik er wel klaar voor? Om 10:25uur verzamelen we ons in het startvak, als bij elke andere wedstrijd, maar het voelt nu wel anders. Zo’n marathon debuut heeft dan toch wel iets speciaals.

Het startschot klinkt en weg zijn we! Ik start rustig, beetje aftasten wat het tempo wordt. Na 2km zit ik op ongeveer 9min.30sec., volgens mij wel een tempo dat ik lange tijd kan volhouden. Het parcours voert ons via de binnenstad van Enschede door Roombeek richting Lonneker. Op ca. 7km. zie ik Alex voor me lopen, en ik loop langzaam op hem in. We lopen ongeveer 2km samen tot de molen van Lonneker. Daar merk ik dat ik iets wegloop van Alex. Twijfel slaat toe; ga ik niet te hard? Probleem van het weglopen is dat ik vervolgens alleen kom te lopen, en zo de forse tegenwind moet trotseren op de Lossersestraat.

Achteraf geen slimme zet. Aan het eind van dit stuk wordt ik plotseling ingehaald door een flinke groep lopers, incl. Alex én Tonny. Ik pik hier aan en kan het tempo lekker volgen. Na een aantal verfrissingsposten valt de groep echter uiteen, en kom ik samen met 3 anderen op kop te lopen. De 3 hebben een stevig tempo, maar op dat moment goed te volgen. Tot Glanenbrug blijf ik bij hen, maar daar lijkt het alsof ze een versnelling plaatsen. Ik heb ze maar laten gaan… “je eigen tempo lopen” hoor ik Alex in gedachten zeggen. Stemmen in je hoofd, is dat normaal bij een marathon?

Inmiddels ben ik alleen weer richting Enschede gelopen en passeer het halve marathon punt op een mooie 01:40:21. Ik neem me voor om te proberen het tempo zolang mogelijk vast te houden. Echter bij de 2de doorkomst in de wijk Roombeek, voel ik ineens mijn kuiten. Ik zit dan op ongeveer 26km en moet het blijkbaar toch iets rustiger aan doen. Dit wordt me overigens wel moeilijk gemaakt door al dat enthousiaste publiek dat overal langs de kant staat, heb dan toch altijd de neiging om weer iets harder te lopen. Dat maakt zo’n marathon extra leuk, zoveel uitzinnig publiek dat daar op af komt. Of wellicht is dat wel typisch Twents.

Bij de drankpost net voor de molen van Lonneker neem ik even de tijd voor wat drinken, en wandel een paar passen. Ik zie, wanneer ik achterom kijk, dat Tonny in de verte in aantocht is, die loopt ook een puike wedstrijd! Hij is echter nog te ver weg om op te wachten en samen verder te lopen, en zo loop ik wederom alleen tegen de wind in te bikkelen op de weg richting de Gronausestraat. Dit vreet kennelijk toch níet aan m’n energie voorraad, die ik overigens heb aangevuld met een gelletje. Wel begin ik wat last te krijgen van m’n linker knie. Hierdoor gaat het tempo automatisch wat omlaag (Heeft de man met de hamer soms tegen m’n knie geslagen?).

Noodgedwongen wordt het nu van verfrissingspost naar verfrissingspost lopen, en daar even rustig wat drinken en/of eten. Ongeveer ter hoogte van het 36km bord heeft Tonny het dan toch voormekaar; hij heeft me ingehaald. Ik blijf even plakken en kan nog lachen naar een collega van me langs de kant met een fotocamera. Ondanks het afzien moeten we er natuurlijk wel een beetje vrolijk op staan. Toch moet ik kort daarna Tonny laten gaan en word ik vervolgens ook ingehaald door de 03:30 pacers (Heel stiekem even een piepklein baalmomentje). Het “grote afzien” is blijkbaar nu begonnen… De knie is voelbaar bij elke stap. Wel focus op de loop techniek blijven houden, mooi blijven lopen, geen energie verspillen.

Hardlopend van waterpost naar waterpost. Vals plat omhoog op het laatste rechte stuk richting Enschede, wind tegen en wéér alleen. In de verte zie ik dat Tonny het ook moeilijk heeft en af en toe een wandeltempo’tje loopt. Ik loop hierdoor weer aardig op hem in. De laatste 2km nog even iets versnellen, althans zo voelt het wanneer ik met wat grotere passen richting finish ren. Mooi is te zien hoe Tonny voor me een prachtig PR loopt, en mag ik zelf 7 seconden later ook mijn tijd stil zetten… Het zit er op! Ik heb het gehaald, en missie geslaagd! Met een tijd van 03:32:10, ruim onder de 03:45! Moe, maar uitermate voldaan over dit resultaat op mijn debuut marathon.

Maar analyse van de wedstrijd leert mij dat er meer in zit. Uit het verval van 12min. in de 2de ronde is zéker nog winst te halen. Wat slimmer lopen; niet te veel alleen tegen de wind in, en wellicht nog iets meer duurtraining vooraf om m’n knieën en kuiten beter te laten wennen. Dat móet toch voor een PR kunnen zorgen de volgende keer? Want een volgende marathon gaat er zeker komen! Eerst rust nu…